สุดยอดนักเกรียนมอปลาย

ผมกำลังคิด..

          ผมไม่รู้ว่าความคิดเกิดจากอะไร? เกิดจากหัวใจ สมอง  ตับไต  หรือต่อมลูกหมากเป็นเครื่องจักรทำงานที่ผู้คนเรียกว่า “คิด”  และผมเชื่ออีกว่าคุณกำลังคิด..

          ผมคิดอะไรนะหรือ?

          ผมคิด  คิดว่าจะเขียนอะไรดี  ผมจะหาแรงบันดาลใจได้จากที่ไหน?

          มีนักเขียนคนหนึ่งที่ผมนับถือเขียนในหนังสือของเขาว่า “เราสามารถหาแรงบันดาลใจได้จากสิ่งใกล้ตัว แค่มองออกไปนอกหน้าต่าง”

            ผมมอง  มองออกไปนอกหน้าต่าง มองหาสิ่งใกล้ตัวที่พอจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับผม แต่ผมก็หาไม่เจอ  แรงบันดาลใจอยู่ที่ไหน?

            ผมเดินหาแรงบันดาลใจทั่วบ้าน ตั้งแต่ตู้กับข้าว ราวตากผ้า ขาตั้งกล้อง ช่องระบายน้ำ และอีกมากมายที่ผมเดินหา  จนไปเจอแรงบันดาลใจ มันคือ “กระจก”

กระจกไม่ได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับผม แต่สิ่งที่อยู่ในกระจกต่างหากที่เป็นแรงบันดาลใจใกล้ตัวของผมที่ผมหาไม่เจอ ผมกำลังมองตัวเอง แรงบันดาลใจใกล้ตัว โดยใช้กระจกเป็นสื่อ

            มีคนบอกว่า “สิ่งใดจะธรรมดา หรือไม่ธรรมดาขึ้นอยู่กับการมอง” ถ้าผมมองว่า  ผมเป็นเด็กผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ใช้ชีวิตเหมือนเด็กมัธยมปลายที่แสนจะธรรมดา ในวันหนึ่งวัน ก็ไปโรงเรียน ลอกการบ้าน กลับบ้านมาเล่นอินเตอร์เน็ต ทานข้าวเย็น เข้านอน  ผมก็จะกลายเป็น “เด็กธรรมดา” แต่ถ้าผมเป็นเด็กผู้ชายที่แสนจะไม่ธรรมดา  เพราะในหนึ่งวัน มีเรื่องที่ผมได้ผจญภัยมากมายต่างๆนานา การต้องพิชิตเอ็นทานต์  การต้องขยันเรียน การต้องรับมือกับความรักในวัยเรียน และการต่อสู้กับความขัดแย้งทางอารมณ์ระหว่างเด็กวัยรุ่นกับพ่อแม่วัยทอง ผมก็เป็น “เด็กที่ไม่ธรรมดา” ได้

            ผมจำไม่ได้ว่าผมจำความได้ตั้งแต่กี่ขวบ  ภาพในสมองกำลังผลุดขึ้นเพียงแค่เหตุการณ์ไม่กี่เหตุการณ์ที่ผมจำได้  ผมจำได้ว่าผมตื่นแต่เช้าไปนาหาปลากับพ่อ  แม่เคี้ยวเนื้อแดดเดียวให้ผมทานเพราะฟันยังไม่แข็งแรง  ผมทำเล้าไก่ของพ่อไฟไหม้  และผมทะเลาะกันกับพี่สาวทุกวันจนพ่อต้องมาร่วมวง

            ภาพในอดีตผลุดขึ้นมาไม่กี่เรื่องราว แต่จะเป็นภาพความทรงจำที่ผมจะไม่ลืมไปจน(แก่)ตาย

          ผมจำได้ว่า.. ผมขโมยเงินแม่แต่คิดว่าแม่ไม่รู้เรื่อง  ผมเกือบโดนรถเก๋งชนแต่ไม่บอกพ่อแม่  ผมหนีพ่อแม่ไปจับตั๊กแตนที่ทุ่งนาไกลบ้านมาก  ผมโดนไม้ไผ่บาดข้อเท้าแต่ไม่บอกพ่อแม่จนกระทั่งพ่อแม่รู้ ผมจึงถูกจับเย็บแผล(เจ็บมาก)

            ทุกความทรงจำเป็นประสบการณ์คิดแบบเด็ก ๆ

          ผมคิดว่าแม่ไม่รู้ว่าผมขโมยเงิน  ผมคิดว่าถ้าไม่บอกพ่อแม่ว่ารถเก๋งจะชนจะดีกว่าให้ท่านเป็นห่วง  ผมคิดว่าหนีไปจับตั๊กแตนเดี๋ยวเดียวก็กลับบ้าน  ผมคิดว่าแผลที่โดนไม้ไผ่บาดเดี๋ยวคงสมานเอง

            ถึงวันนี้  ผมกลับไปมองกระบวนการคิดของผมแล้วยังอดยิ้มไม่อยู่

            ผู้ใหญ่หลายคนมองเด็กว่า “เด็กมันไม่รู้จักคิด” แต่ถ้าผู้ใหญ่มองตัวเองในอดีตคงรู้ว่าตอนเด็กๆเราก็คิด  เด็กทุกคนคิด คิดน้อยบ้าง มากบ้าง คิดแบบ kid kid (เด็ก เด็ก)  แต่ถูกมองจากผู้ใหญ่ว่าไม่คิด เพราะเราคิดแบบเด็กๆไงครับ กลัวการต้องถูกต่อว่าจากพ่อแม่ ทำให้ต้องคิดหาวิธีหลบการถูกดุด่า

          ตอนผมอยู่ ม.1 ตอนนั้นผมคิดว่าตัวเองโตพอที่จะคิดอะไรเป็นแล้ว ด้วยความสูง 149 ซม. ทั้งๆที่ยังกดกลิ่งรถโดยสารยังไม่ถึง  แต่ความคิดผมเหมือนชายหนุ่มที่มีส่วนสูง 180 ซม.

            มาถึงวันนี้ผมมองใบตรวจสุขภาพถึงการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายจนตอนนี้มีส่วนสูง 173 ซม.  แล้วนำมาลบกัน (173 ลบ 149)

3 ยืม 7 มาเป็น 13 เอา 9 ลบ เหลือ 4 ทดไว้ 7 ถูก 3 ยืม เหลือ 6 ลบด้วย 4 เหลือ 2 เลข 1 ตัดกัน ได้ส่วนสูงที่เปลี่ยนไปคือ 24 ซม. เป็น 24 ซม. ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมากว่า 5 ปี ผมมองลงไปถึงส่วนสูง 149 ของผม “ช่างเป็นส่วนสูงที่คิดน้อยเหลือเกิน”

            มาถึงตอนนี้? ผมคิดว่าตัวเองโตแล้วหรือไม่?

          ถึงเวลานี้ ผมคิดว่าตัวเองรู้จักคิดมากขึ้น  (อย่าน้อยก็คิดเป็นมากกว่าตอนส่วนสูง 149 ซม ก็แล้วกัน)  ผมต้องเอ็นทานต์ ผมต้องขยันเรียน ผมต้องรับมือกับความรักในวัยเรียน ผมต้องหลีกเลี่ยงสิ่งไม่ดีที่มาหลอกล่อในช่วงวัยรุ่น วัยคึกคะนอง

            แล้วถ้าผมโตไปกว่านี้ล่ะ..?

          แน่นอน  ผมก็จะยิ่งรู้จักคิดมากว่านี้ไปอีกเรื่อยๆ ประสบการณ์มากขึ้น  เมื่อผมส่วนสูง 173.5 ซม. อาจมองมาถึงส่วนสูง 173 ซม. แล้วขำตัวเองที่คิดแบบเด็กๆ

          เมื่อวาน เป็นประสบการณ์ของวันนี้ วันนี้เป็นประสบการณ์ของพรุ่งนี้  พรุ่งนี้เป็นประสบการณ์ของมะรืน และมะรืนเป็นประสบการณ์ของวันต่อไป... 

          เมื่อวานและวันนี้เราอาจ “kid” แต่พรุ่งนี้เราจะ “คิด” แน่นอน!

เรื่อง : นักเกรียนมอปลายไม่ธรรมดา