สุดยอดนักเกรียนมอปลาย

วันนี้แม่อยู่ไหนแล้ว....

แม่ผมหนีเที่ยวครับ....ไม่บอกผมซักคำ  มาบอกก็วันศุกร์ซึ่งเป็นวันเดินทางพอดิบพอดี

เมื่อผมไปเห็นบทความที่เกี่ยวกับแม่

ผมก็จะนึกถึงใครเป็นไม่ได้ก็ต้องนึกถึงแม่ซิครับ

ผมไม่รู้ว่าผมรักแม่มากเท่าผู้อ่านไหม

แต่ผมมั่นใจว่าผมรักแม่มาก...

เวลาเดินด้วยกัน แม่มาเกาะแขนผม  

ผมก็มักจะสลัดออกเพราะอายคนรอบข้าง

เวลาแม่ผมดูแลถามว่าอยากกินอะไรมั้ย อยากกินนั่นนี่มั้ย 

ผมก็มักจะตอบแบบไม่พอใจไปว่า "ถ้าหิวแรมโบ้จะบอกหรอก !!โตแล้ว!!"

เวลา แม่สอนผมเรื่องเดิมๆ

ผมก็มักจะตอบว่า "กี่รอบแล้วเรื่องนี้"

เวลาผมเหนื่อยมาจากโรงเรียน ผมมักจะกลับมาแล้วใช้อารมณ์กับแม่

ผมยังจำได้ ช่วงที่แม่ป่วย 

แม่ต้องนอนโรงพยาบาลหลายสัปดาห์

แม่ต้องผ่าตัด

หมอบอกว่าหลังผ่าตัดแม่จะมีอาการเพ้อ เพราะเจ็บแผล

ผมเห็นแม่เพ้อเพราะเจ็บแผล น้ำตาแม่ไหลออกไม่หยุด แม่พูดไม่ได้ศัพท์ 

มันทำให้น้ำตาของผม ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันแห้งไปแล้วหรือยังไหลออกมาเหมือนเปิดวาวก๊อกน้ำ(ตา)

วันที่แม่นอนโรงพยาบาล ผมจะต้องไปเรียนหนังสือ พ่อบอกว่า ไม่กอดลาแม่เหรอ ผมก็เลือกที่จะไม่กอด

ทั้งที่จริงแล้ว อยากกระโดดเข้าไปกอดให้นานๆ แต่เพราะความอายที่จะทำ

ผมเคยคิดว่า ถ้า แม่ตาย ผมจะอยู่ได้ยังไง

ผมเคยถามว่า ผมเคยทำให้แม่ร้องให้ไหม

แม่บอกว่า "เคย"

ผมอยากจะขอโทษแม่  ในขณะนั้น แต่ผมอายที่จะทำ

ผมไม่เคยพูดกับแม่ว่า แม่..ผมรักแม่  

ผมพูดกับคนอื่นๆว่าผมรักแม่มากแค่ไหน

แต่ผมไม่เคยพูดกับแม่ว่าผมรักแม่มากแค่ไหน

ผมไม่รู้ว่า ในวันที่แม่ไม่อยู่ ผมจะอยู่อย่างสมบูรณ์แบบอย่างนี้ไหม

ถ้าแม่กลับมาจากหนีเที่ยว ...ผมจะเป็นเด็กดี(ตลอดไป)นะครับ

ปล. เวลาเราอยู่กับของมีค่า เราจะมองไม่เห็นคุณค่าของมันเสมอ