สุดยอดนักเกรียนมอปลาย

ก่อนอื่นทำความเข้าใจกันก่อนนะครับว่า...

ผม คือ วัยรุ่น 

แม่ คือ วัยทอง (วัยเกื่อบชราที่ยังไม่ชราเต็มที่)

โหมดมีสาระ(ข้ามไปก็ได้)

วัยรุ่น คือขั้นตอนของการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาทางร่างกายและจิตใจของมนุษย์ ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาระหว่างวัยเด็กจนถึงวัยผู้ใหญ่ มีการเปลี่ยนแปลงทางชีววิทยา (เช่นระบบสืบพันธ์) ทางจิตวิทยา และทางสังคม การสิ้นสุดของการเป็นวัยรุ่นและเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ค่อนข้างมีความแตกต่างกัน ในแต่ละประเทศหรือตามกลุ่มสังคม ซึ่งจะเห็นได้จากการที่บุคคลนั้นได้รับความเชื่อมั่นหรือไว้ใจให้ทำหน้าที่ หรืองานต่างๆ เช่น การขับขี่ยานพาหนะ การมีความสัมพันธ์ทางเพศ การเป็นทหาร การเลือกตั้ง หรือการแต่งงานเป็นต้น การเป็นวัยรุ่นมักจะสอดคล้องกับการเพิ่มขึ้นของเสรีภาพที่ได้รับจากพ่อแม่ หรือผู้ปกครอง หรือสิทธิตามกฎหมาย หรือความสามารถในการตัดสินใจในบางเรื่องโดยไม่ต้องขอความยินยอม  

วัยทองเป็นวัยหนึ่งของชีวิต ซึ่งเริ่มด้วย วัยทารก วัยเด็ก วัยรุ่น วัยกลางคน วัยทอง วัยรุ่นและวัยทองเป็นวัยที่รังไข่สร้างฮอร์โมนออกมาน้อยและไม่สม่ำเสมอ ทำให้มีประจำเดือนไม่สม่ำเสมอ วัยทองรังไข่ทำงานน้อยลงทำให้สร้างฮอร์โมนออกมาน้อยลง [ estrogen,progesterone] ทำให้บางท่านอาจจะมีประจำเดือนมากขึ้นบางคนน้อยลง บางคนประจำเดือนห่างบางคนก็มาถี่ ฮอร์โมนนี้จะช่วยในการมีประจำเดือน การตั้งครรภ์ ความแข็งแรงของกระดูก ลดระดับ cholesterol 

หากใครไม่อ่านก็ไม่มีใครว่าอะไรนะครับ เพราะมันค่อนข้างจะมีสาระมากเกินไป

วันนี้ผมมีเรื่อง การต่อสู้ทางอารมณ์อย่างดุเดือดระหว่าง...

ผม....สุดยอดวัยรุ่นอารมณ์ร้อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน(อ๊อน อ๊อน อ๊อน)

แม่...จ้าวแม่วัยทองอารมณ์แปรปรวนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน(อวน อวน อวน)

ยกที่หนึ่่ง....

    แม่กับผมเดินตลาดนัดอยู่ด้วยกันสองคน  ผมเลือบไปเห็นขนมไทยอันแสนจะดูน่าอร่อย 

    ผม : แม่! อยากกิน

    แม่ : ซื้อซิื

    ผม : เอาอะไรบ้าง

    แม่ : ซื้อเลยยยยยยยยย    (เสียงเริ่มสูง)

    ผม : เอาอันนี้ด้วยดีไหม  (ผมถามความเห็น)

    แม่ :  แล้วแต่!!!  แม่มีหน้าที่จ่ายตังค์ (น้ำเสียงบ่งบอกความไม่พอใจ ไม่รู้ว่าผมรบกวนเวลาแกกระเป๋าหรือปล่าว)

    คนขายมองหน้า....ยิ้มแบบแห้งๆ คงกำลังคิดว่า  "แม่คนนี้ทำไมใจร้ายจังวะ"

ยกที่สอง....

   เมื่อวันที่ผมทำเงิน 200 บาทหาย ผมกลั้นใจโทรไปบอกแม่

   ผม : แม่  ...แรมโบ้ทำตังค์หาย

   แม่  :  หายที่ไหนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน(ตะคอกเสียงสูง)

   ผม : หายที่สระว่ายน้ำ

   แม่ : ทำยังไงให้หาย!   (น้ำเสียงยังไม่ปกติ)

   ผม :  ก็เอาไว้ที่เดียวกับเพื่อน  มันหายเอง....(ผมแก้ตัวไปเรื่อยๆ ในใจคิดว่า "แรมโบ้ก็ไม่อยากให้มันเกิดหรอกกกกกกก")

  แม่ : บลา บลา บลา ....บ่น ๆๆ ด่าๆๆ  

  จนในที่สุด  ผมหยุดการสนทนาด้วยการ

 ผม : เดี๋ยวค่อยด่า....อย่าด่าทางโทรศัพท์  มันเปลืองตังมือถือ!!!!!!!

ยกสุดท้าย...

  ผม แม่ และพี่สาว เพิ่งถึงบ้าน แต่ละห้องนอนของแต่ละคนจะมีกุญแจล๊อคอย่างหนาแน่น แต่ละคนจะมีที่ซ่อนกุญแจของใครของมัน  แต่ผมกลับไม่เจอกุญแจห้องของผม ผมเลยถามแม่....

  ผม : แม่!เห็นกุญแจห้องแรมโบ้ไหม??

 แม่ : มาถามแม่ทำมั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย?? (แม่ทำเสียงสูง ทำให้ผมรู้สึกผิดว่า กุญแจห้องตัวเองมาถามเอากับคนอื่นทำไม)

 ผมรู้ทันแม่ ว่าแม่จะต้องบ่นต่อ ผมเลย..

 ผม : แม่ไม่ต้องมาถามว่าทำไม ยังไง แบบไหน ถามเฉยๆ....(ผมดักแม่ด้วยการพูดเร็วๆให้ทันแม่)

 จากนั้นผมก็หากุญแจ  

 หา

 หา 

 หาอย่างไรก็ไม่เจอ 

 จนในที่สุด 

 แม่ : นี้ไง ใครมาห้อยไว้นี้

 แม่ชี้ไปที่กุญแจที่ห้อยไว้ที่เสา

 หน้าตาตอนที่ผมเจอกุญแจ... คือหน้าตาของคนที่แพ้การประลองอารมณ์ของคนวัยทองอย่างแม่กับวัยรุ่ยอย่างผม

 แม่ยังพูดจา เสียดสี ทิ้มแทง ประชด สั่งสอน ผม ว่า..

 แม่ : หลงเอง....