สุดยอดนักเกรียนมอปลาย

สัปดาห์แรกของการเปิดเทอมผ่านพ้นไปด้วยความเมื่อยล้า และรวดเร็ว ผมขึ้นมาเป็นนักเรียนม.5 ด้วยอาการงงๆก่งก๊ง

"เมื่อปีก่อน กุยังอยู่มอ1อยู่เลย" ผมรู้สึกพึ่งอยู่ ม.1 ได้ไม่นาน แต่มาวันนี้ กระโดดมาอยู่ ม.5 แบบตั้งตัวไม่ทัน

ตอนผมอยู่ม.1 ผมยังแหงนคอคุยกับพี่ๆมอปลายอยู่เลย  แต่วันนี้ ผมก็ได้แค่มองน้องม.1ว่า "ทำไมเด็กม.1ตัวเล็กจังวะ" 

ตอนผมอยู่ม.1 ผมมองว่าพี่ม.5 ทำไมเป็นผู้ใหญ่จังเลย

แต่มาวันนี้ผมมองว่า "กุทำไมไม่เป็นผู้ใหญ่ซักทีวะ?"

ขึ้นม.5 มาแบบงงๆ เปิดเทอมมาแบบงงๆ เรียนแบบงงๆ แต่มีเรื่องที่เรา(เพื่อนๆในห้อง)ต้องร่วมมือร่วมใจกันคือ

"การลงสมัคร เลือกตั้งคณะกรรมการนักเรียน"

ถือเป็นอะไรที่ผมคิดว่า เป็นหน้าที่ที่เกินตัว(กับเด็กตัวเล็กๆคนนี้ 55+) กรรมการนักเรียน ก็เหมือนกับคณะรัฐบาล และมีเหล่าอาจารย์ทั้งหลาย เป็นฝ่ายค้าน ทำงานดีคือเท่าตัว แต่ทำงานแย่ คือถูกด่า

โรงเรียนผม(ขอสงวนชื่อ บอกแต่ว่าเป็นโรงเรียนสาธิตแห่งหนึ่ง ในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม) เป็นโรงเรียนที่มีนักเรียนตั้งแต่ชั้น ม.1-ม.6 และมีประเพณีกรรมการนักเรียน โดยมอบหมายให้นักเรียนม.5 รับผิดชอบ เพราะพี่ๆม.6ต้องเตรียมตัวสอบเอ็นทรานต์

เรื่องมีอยู่ว่า....นักเรียนชั้นม.5 ทุกห้องจะต้องลงสมัครคัดเลือกเป็นคณะกรรมการนักเรียน โดยแบ่งเป็นพรรค พรรคของแต่ละห้อง  มี 6 ห้อง ก็มี 6 พรรค คือ ตั้งแต่ตั้งโรงเรียนมาผมก็ยังไม่เคยมีห้องไหนมีมากว่า 1 พรรคเลย...

วันแรก....(ของการเปิดเทอม) เพื่อนๆ ถามเพื่อนๆ (ก็คือมีเพื่อนคนหนึ่ง ถามเพื่อนๆทั่วห้องว่าอยากจะเป็นไหม ไอ้คณะกรรมการนั่น) ในใจผมก็อยากเป็น..เพราะยังไงผมก็ชอบทำงานอยู่แล้ว ชอบค่าย ชอบอะไรที่ไม่ใช่การเรียนนั่นแหละ แต่ก็ยังมีเพื่อนๆหลายคนที่แสดงอาการของการไม่อยากเป็น เพราะมันจะเหนื่อย ขี้เกียจเป็นบ้าง..

"เป็นแล้วก็จะได้ไม่ได้เรียนไง" ผมพูดกับเพื่อนๆหลายคนให้รู้ว่าถ้าเราเป็นคณะกรรมการ เราก็จะได้สิทธิ์ต่างๆ ไม่ว่าจะความไว้ใจจากอาจารย์ทั้งโรงเรียน สิทธิ์ในการโดดเรียนแล้วอาจาย์ไม่สงสัยว่าไปทำอะไรที่ไม่ดี แต่ต้องแลกด้วยหน้าที่ต่างๆ และความเหนื่อย...แต่ผมก็อยากเป็น

หลังจากที่ผมแสดงความคิดเห็นว่าไม่อยากเรียน ผมก็ได้เสียงตอบรับคือความเงียบ นั้นคือ พวกเพื่อนไม่เห็นด้วยกับผมนี่เอง ผมเลยได้เก็บอาการเอาไว้ว่าตัวเองอยากเป็นมากแค่ไหน

จนในที่สุดเราก็ต้องประชุมปรึกษาหารือกันถึงหน้าที่ คอนเซ๊ปท์ ต่างๆนานา แต่ทำไมถึงต้องประชุมกันรู้ไหมครับ......ก็เพราะว่าถ้าไม่ลงสมัครก็จะโดนอาจารย์ด่าทั้งห้องอ่ะดิครับ

เราเลยเริ่มต้นกัน....

ประชุมกันไปประชุมกันมา โดยการใช้ คาบว่างบ้าง พักเที่ยงบ้าง เลิกเรียนบ้าง แต่ที่ผมสังเกตเห็นคือ ว่างตอนไหนเป็นว่ามีประชุม

ทุกคน ต้องปรึกษาหารือกัน และ สิ่งที่ผมไม่ลืมที่จะบอกก็คือ "ประธาน" ของพรรกคณะกรรมการนักเรียนของห้อง 5/1 ของผมคือ เพื่อนชื่อ "หนุ่ม"(แต่เพื่อนๆเรียกมันว่าประสาด) และประธานร่วมอีกคนชื่อ "บอส"(เพื่อนๆเรียกมันว่ากิ๊ฟซี่)

พอมาถึงนี้แล้ว ผมเริ่มสังเกตเห็น"ความอยากจะเป็น" ของเพื่อนๆที่ไม่อยากเป็น ว่า เมื่อเริ่มมีเพื่อนๆ ร่วมทำงานด้วยกัน แล้วเราหล่ะ  เราก็ต้องช่วยเพื่อนๆดิ ....ผมสังเกตว่าเขาหลายๆคนอยากที่จะเป็นแล้วแหละครับ

ผมเสนอชื่อพรรคว่า "พรรคการเรียน" เพื่อนๆฮากันถึงคำพ้องเสียงที่มาจาก "พักการเรียน" แต่นั้นก้ไม่พอที่จะใช้เป็นชื่อพรรคได้ เพราะชื่อพรรคนั้น ต้องมีความหมายโดยนัยที่ดูดี มีความหมาย และสามารถอธิบายความหมายออกมาให้ดูดี

จนเราประชุม และโหวตกันถึงชื่อพรรค ไม่ว่าจะเป็น ชื่อ "ระฆังทอง" "?(ปรัสนีย์)" "กล้วยกล้วย"  ฯลฯ แล้วในที่สุดเราก็ได้ชื่อพรรคชื่อ .....

"?" 

อ่านว่า "ปรัสนีย์" ส่วนความหมายนั้น  ถ้าคุณได้ฟังจาก กิ๊ฟซี่หรือบอสนั้น คุณจะอึ้งในความหมายที่ "คิดได้ไงวะ" "ความหมายดีมากๆเลย" เพราะผมก็จำไม่ได้เหมือนกันว่ามีความหมายโดยนัยว่าอย่างไร

แต่ที่จำๆได้ก็คือ...หมายถึง....ปรัสนีย์ ซึ่งเป็นเครื่องหมายคำถาม แทน คำถามที่รอให้พวกเรา แก้ปัญหาต่างๆ ให้คุณไงครับ.....ฮิ๊วววววว!

แต่ว่า แค่ประชุมกันคร่าวๆ ก็ดูเหมือนว่าเราจะเป็นคณะกรรมการกันแล้วเพราะว่า....

"งานเข้า"

เราต้องจัดงานรับน้องใหม่ กับน้องม.4 ที่เพิ่งขึ้นมาระดับชั้น และในฐานะที่พวกผมเป็นรุ่นพี่ เลยต้องรับน้องกันหน่อย

เราก็เลยต้องประชุมเรื่องรับน้องกัน แล้วเตรียมการกันอย่างชุลมุนวุ่นวาย....

"นี่ขนาดยังไม่เลือกตั้งนะเนี่ย งานเข้าซะแล้ว"