สุดยอดนักเกรียนมอปลาย

วันนี้วันอะไร?

ผมมักจะถามแม่ผมอยู่เสมอ เพื่อย้ำความจำให้ขึ้นใจ ว่าวันนี้ เป็นยังไง มีอะไรบ้าง

"วันนี้วันอังคาร ถามบ่อยจัง ไม่รู้วันรู้เดือนเลยเหรอ"

"ก็ย้ำเฉยๆ  รู้อยู่หรอกว่าวันอังคาร" ผมพูดกับแม่ให้รู้ว่า ผมรู้ ผมถามย้ำเฉยๆ

"วันนี้มีตีสีบนี่หน่า"  แม่พูด ทำให้ผมรู้ว่าท่านต้องดูให้ได้

"แม่ก็หลับหน้าทีวีตลอดแหละ" ผมแซวแก เพราะ ขอให้แม่นอน + ดูทีวี = หลับ

"แม่ๆ แม่ๆ ตื่น อาบน้าๆๆ" ผมปลุกแม่เพราะเห็นว่าเป็นเวลาดึกแล้ว 

....

.

.....

.....

...

อะเจ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย   !!!!!

ไปถึงไหนแล้วเนี่ยยยย

อะ..เข้าเรื่องดีกว่าครับ

วันนี้ผมตื่นมาแต่เช้า

ก็ราวๆ 9 โมงกว่าๆได้ ว่าแต่ผู้อ่านสงสัยอะไรมั้ยครับ ว่า..

"เช้าตรงไหน??"

มันก็เช้าอะนะครับ สำหรับผม

 ยังไม่เปิดเทอมก็ดีเงี่ยยยยยยย

ตื่นมาก้อไม่ได้ทำอะไรมาก

ซักเสื้อผ้า กางเกงใน ถุงเท้า จากนั้นก็ Freeeeeeeeeeeeeeeee ^^

วันนี้เผิ่งแกะกีต้าร์เสร็จไปหนึ่งเพลง

ชื่อเพลง "ส่วนลึก" ศิลปินชื่อ อาหรั่ง

.. อะงงๆๆ รู้จักป๊าววววววววววววววว??

วันนี้ก็เล่นกีต้าร์ ดูAF ดูหนังเอเชีย เรื่อยเปื่อยๆ ทั้งงงงงงงงง วัน

จนกระทั้งมีเสียงหนึ่ง ดังขั้นมา เดินทางจากแหล่งกำเนิดเสียง ผ่านตัวกลางคืออากาศ เดินทางมาแถว ใบหู มันไม่รอช้า วิ่งเข้ารูหู จากรูหูส่งไปสมอง ทำให้ผมรับรู้ได้ว่า...

"เสียงโทรศัพท์"  (แล้วจะร่ายยาวทำไม)

"หวัดดีครับ"

"ไม่มาฝึกขับรถเหรอ" เมื่อวานตอนเย็นๆผมเข้าไปที่ทำงานพ่อ แล้วให้พ่อฝึกรถยนต์ให้

ครัยที่ผ่านการหัดขับรถ คงรู้ใช่มั้ยครับ ว่าตอนเริ่มต้นมันเป็นยังไง

"กระตุก เครื่องดับ" ส่วนครัยอาการหนักก็คง "ชนเสาไฟฟ้า" เพิ่มก็ได้ นั้นเป็นเรื่องธรรมดาๆของ คนฝึกขับรถยนต์

เมื่อวานนี้ผมไปฝึกขับรถวันแรก

"ขับเป็นเลขแปด ขออย่าให้ชนเสาโกลก้อพอ" พ่อซึ่งอยู่ในนามอาจารย์ฝึกขับรถยนต์สั่ง

ผมขับรถเป็นเลขแปด รอบเสาร์โกล พอจะนึกภาพออกนะครับ

(มีโกลสองโกล ผมก็ขับวนรอบเป็นเลขแปด......อ่ะ  "ครัยบอกแปดไทย" เดี๋ยวเหอะๆ แปดอารบิกซิครับบบบบบบบบ)

วันแรกผ่านไปด้วยดี เหตุผลเพราะว่า สนามมันก็กว้าง ขับก็สบาย มีบ้างที่พ่อจะมาหมุนพวงมาลัยช่วยเพราะกลัวหลุดโค้ง

วันที่สอง (ของการฝึกขับรถ)

วันนี้ผมไปหาหมอตากับแม่ก่อนในช่วงเย็น

กว่าจะมารับพ่อ ไปทำธุระของพ่อ ทานอาหาร ก็ค่ำพอดี

เวลาตอนนั้นก็ประมาณ สองทุ่มได้

ฝันยังมาตกอีก

"แม่ไปนั่งเบาะคนนั่ง ให้ลูกมาฝึกรถต่อ"

การฝึกระดับต่อไป 

ฝึกขับทางเลี้ยวแคบๆ

....

...

...

รถเริ่มออกเดินเครื่อง ด้วยความกระโชกโฮกฮาก (เพราะปล่อยครัชเร็วเกินไป)

เครื่อนตัวไปถึงทางเลี้ยว

"เปิดไฟเลี้ยว" พ่อแนะก่อนถึงทางเลี้ยว

ผมเลี้ยวตามใจไปเรื่อยๆ โดยมีผู้โดยสารชำนาญการขับขี่รถยนต์นั่งอยู่สองท่านด้วยกัน

"ไฟเลี้ยวก็ไม่เปิด"  แม่กระแทกเสียง เมื่อเห็นผมไม่เปิดไฟเลี้ยว แล้วเลี้ยวซ้าย

"ลองขับตรงไป แล้วถอยหลังเลี้ยวดูซิ"  พ่อแนะให้ผมฝึกในระดับที่สูงกว่า

รถเคลื่อนไปอย่างช้าๆ แล้วหยุด

"เข้าเกียร์ถอยหลังแล้วหักเยอะๆ"  พ่อบอกวิธีการ

ผมรวบรวมสมาธิ พร้อมความประหม่า(ก็มีอาจารย์สอนขับตั้งสองคนมาอยู่ด้วยกันหนิหนา)

ผมเยียบครัช  เข้าเกียร์R  หักพวงมะลัย ค่อยๆปล่อยครัช ด้วยกลัวอาการรถพุ่งไปข้างหลัง เลยเอาขาขวามาแตะเบรก

ตอนนี้ขาซ้ายปล่อยครัช ขาขวาแตะเบลค

"เครื่องดับ!!"

"เป็นไรหล่ะ!!!"  พ่อกระแทกเสียงใส่ลูกศิษย์

ผมโดนครูทั้งสองดุคร๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ผมเลยตอบไปด้วยอาการที่ไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่

"อย่าถามว่าทำไมถึงดับ แรมโบ้รู้ว่าทำไม แค่แรมโบ้ยังฝึกไม่มากพอ ขอให้แรมโบ้ฝึกเยอะๆก่อน ถึงจะไม่ดับซิ"

ผมชี้แจงให้ครูฝึกขับรถ ซึ่งเป็นพ่อแม่ของผมเองทั้งสอง ให้เข้าใจกัน ว่าผมรู้ว่าทำไมถึงดับ เหลือแต่ฝึกให้มากๆ กระตุกบ่อยๆ เครื่องดับบ่อยๆ ซักวันผมจะเก่งขึ้นเอง ถ้าผมได้ฝึก (นะครับพ่อแม่)

"อะ งั้นเดินหน้าไปก่อน" พ่อพูดหลังจากได้ฟังผมชี้แจง

ผมเยียบครัช เช็คเกียร์ให้ว่าง สตาร์ท เยียบครัช เข้าเกียร์ ค่อยๆปล่อยครัช...

รถพุ่งกระโจนออกไปอย่างเร็ว ทำให้ผมไม่รู้จะเหยียบอะไรดี จนกระทั้ง รถพุ่งจะไปถึง ต้นตะแบกต้นหนึ่ง ผมคิด  ควรเยียบอะไรดี......!!!!!

ครัช

เบรค

คันเร่ง   เอาไรดีน้า.......

เบรคซี่.......  

"เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!"   อีก 10 เซนติเมตร กันชนรถ จะได้สัมผัสกับ พื้นผิวลำต้นตะแบก ที่หยาบกระด้าง

ผมคิดว่ารถมันคงไม่อยากโดนผิวลำต้นตะแบกเป็นแน่ ผมเลยต้องเบรค

พ่อแม่เงียบ.... 

"ทำไงหล่ะที่นี้" ผมถามพ่อแม่ เยียบเบรคค้างไว้ เพราะรู้ว่าถ้าปล่อยให้ไหลไป คงชนแน่ แต่ถ้าถอยหลัง  ขาผมก็จะยังไม่สัมพันธ์กันแน่ๆ

"ลงมา เดี๋ยวพ่อไปขับเอง" พ่อพูดในอาการไม่สบอารมณ์

ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วทำตามพ่อแม่สั่ง  ก็เมื่อกี้ชี้แจงไปซะยาว เอาจริงทีเหลวซะงั้น

"ดูขาพ่อ  มันต้องสัมพันธ์ กัน" แม่ขยายใจความให้ผมฟัง

...

...

และการฝึกขับรถวันที่สองก็จบลงด้วย อาการเกือบชนต้นตะแบก

หลังจากออกรถเพื่อเดินทางกลับ พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกัน

ไม่ใช่ทะเลาะหรอกครับ  พูดให้กันเฉยๆ

อ่ะ....  ผู้เชี่ยวชาญการขับขี่รถยนต์มาทะเลาะกันจนได้

ผมเลยบอกไป 

"ทีหลังให้แรมโบ้มาคนเดียว พ่อแม่ไม่ต้องมาด้วย"

พ่อแม่ก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะถ้าท่านมา   อาจจะต้องใจหายใจคว่ำเหมือนวันๆนี้

วันต่อไปจะเป็นยั้งไงน้า?

edit @ 19 May 2009 23:28:38 by นักเกรียนมอปลาย